İftar vakti...

Gerek spor kuruluşlarında gerekse bürokraside aldığımız görevler sırasında, farklı sektörlerde Konya adına sorumluluk almak isteyenler bizden talepte bulunduklarında, ülke genelinde sahip olduğumuz etkileşimden faydalanarak kendilerine her türlü katkıyı yapmaya çalıştık. Ayrıca görev aldığımız alanlardaki kuruluşların aylık, yıllık toplantılarının şehrimizde yapılmasına özen gösterdik. Çünkü biz bu şehrin bir evladı olarak Konya ile anıldık ve Konyalı Baykan olarak bilindik.

Bu cümleden olmak üzere TSYD Genel Merkezi, Yönetim Kurulu Üyesi sevgili dostum Recep Çınar’ın daveti ile bir yönetim kurulu toplantısını Konya’da gerçekleştiriyordu.

Vakit Ramazan vakti olması nedeniyle Sille’de bir iftar yemeği düzenleyip Konya ekibi olarak misafirlerimizi ağırlayacaktık.

Hoş siz seferilik deyin, biz de evet öyle diyelim; katılımcılarımızdan pek niyetli olmayıp daha çok iyi niyetli olanlar olsa da Bektaşi misali iftar sofrası sevabından mahrum olmamanın önemli bir ayrıntı olduğu bilinci ile ezanı beklemeye başladık. Menü Konya menüsü ve oruçlu olan olmayan herkes mecburen vaktin girmesini beklerken bizim Avni ağabey yine yaptı yapacağını ve ezan “Allahüekber” deyip çorbalara kaşıklar uzanırken misafir kafilenin tek oruçlusu ağabeyimize…

— Dur başkan, dedi.

Hepimiz bir taraftan orucumuzu açarken bir taraftan şaşkın bir şekilde bakınmaya başladık!

— Sen oruca nerede niyetlendin?

— Sahuru İstanbul’da yaptım, oruçlu ağzımızla sabah uçağı ile de Konya’ya geldik!

Tamam işte, dedi Avni ağabey; oruca nerede niyetlendiysen iftarı oranın vaktinde yapacaksın. Sen bekle, iftar yapma; ancak İstanbul’un ezanı okunduktan sonra orucunu açabilirsin.

Hemen müdahale etme ihtiyacı hissettim. Abi bırakın yahu nerede vakit girerse oruç orada açılır; abi hadi aç orucunu desem de Avni ağabeyin fetvası çok daha etkili olmuştu bir kere.

Televizyonda İstanbul için iftar vakti gelip ezan okunana kadar abimiz orucunu açmayıp bekledi ve iftarını öyle yaptı.

Sakalımız yoktu sözümüz dinlenmedi diyeceğim ama sözü dinlenenin de sakalı yoktu ki!