Odalar kapatılmalı!

Yıllardır üreticiden, çiftçiden, esnaftan ve sanayiciden milyonlarca lira aidat toplanıyor.

Peki, bunun karşılığında ne veriliyor?

Bugün ekonominin yükünü omuzlayan kesimler ayakta kalma mücadelesi veriyor. Esnaf kepenk kapatmamak için çırpınıyor, çiftçi artan mazot, gübre ve işçilik maliyetleri altında eziliyor, sanayici ise yüksek faiz ve finansmana erişim sorunuyla üretimini sürdürmeye çalışıyor.

Böylesine zor bir tabloda meslek odalarının önemli bir kısmı, üyelerinin sorunlarını çözmek yerine yalnızca aidat tahsil eden kurumlar hâline geldiği yönünde eleştiriliyor.

Bir kurum, temsil ettiği kitlenin sesi olamıyor, sorunlarına çözüm üretemiyor ve üyelerine gerçek anlamda katkı sağlayamıyorsa, o kurumun varlığı elbette sorgulanmalıdır.

Elbette başarılı çalışmalar yürüten, üyelerine değer katan odalar da vardır. Onların hakkını teslim etmek gerekir. Ancak mesele tek tek kurumlar değil, sistemin genel işleyişidir. Bugünkü yapı, yeniden masaya yatırılmayı hak ediyor.

Artık cesur reformları konuşmanın zamanı gelmiştir.

Zorunlu üyelik sistemi yeniden değerlendirilmeli, zorunlu aidatlar gözden geçirilmeli, aynı işi yapan veya işlevini büyük ölçüde kaybetmiş yapılar birleştirilmeli ya da kapatılmalıdır.

Milletin alın teriyle oluşan kaynaklar, bürokratik yapıların devamı için değil; üretimi, istihdamı ve kalkınmayı destekleyecek alanlar için kullanılmalıdır.

Hiç kimse bu eleştirilerden rahatsız olmamalıdır.

Çünkü güçlü kurumlar, eleştiriden korkan değil; eleştiriyi dinleyen, kendini yenileyen ve üyelerine hesap veren kurumlardır.

Bugün cevaplanması gereken en önemli soru şudur:

Odalar gerçekten üyeleri için mi var, yoksa üyeler odaları yaşatmak için mi var?

Bu soruya verilecek samimi cevap, Türkiye’nin gelecekte nasıl bir meslek örgütlenmesine ihtiyaç duyduğunu da gösterecektir.

Benim kanaatim nettir.

Hiçbir kurum sadece varlığını sürdürmek için yaşayamaz. Her kurum, milletine ve temsil ettiği kesime sağladığı fayda kadar değerlidir.

İşlevini yerine getiremeyen, üyelerine yük olmaktan öteye gidemeyen yapılar ise cesurca sorgulanmalı; gerekiyorsa kapatılmalı, gerekiyorsa yeniden yapılandırılmalıdır.

Çünkü asıl korunması gereken kurumlar değil, milletin emeği, alın teri ve geleceğidir